....

ای دل ریش مرا بر لب تو حق نمک

حق نگه دارکه من می روم الله معک

تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس

ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

در خلوص منت ار هست ... شکی

تجربه کن

کس عیارزرخالص نشناسدچو محک

گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم

وعده از حد بشد وما نه دو دیدیم و نه یک

بگشا پسته خندان و شکر ریزی کن

خلق را از دهن خویش مینداز به شک

چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد

من نه آنم که زبونی کشم از چرخ و فلک

چون برحافظ خویشش نگذاری باری

ای رقیب از بر او یک دو قدر دورترک

حافظ شیرین سخن