....

من مست شبی هستم که زمینش برکه ای و آسمان شبش .. ماهی

باشد .

بودن ...در عین دوری ؛ اما کیپ هم ...چون ماه و برکه .

این دو ..در عین آن قدرررر دور بودن ؛ معنی هم هستند .

در بر هم هستند ...تنگه تنگ

و زیبایی هم را کامل می کنند .

ماه ...وقتی در دل برکه می افتد ... برکه زیباتر می شود و ماه سفیدتر و

قشنگ تر .

هر وقت برکه از دلتنگی هایش می گوید ؛ماه در دل آن ..می لرزد و آب برکه

می لرزد ...

حس هایش موج می زند و ماه را در بر می گیرد.

باید قصه آدم ها ... حکایت برکه وماه باشد .

دور از هم ..در دل هم .

حکایت دوست داشتن و لرزیدن .

حکایت این همه دوری .... آن همه نزدیکی در دل آسمان و آغوش آب .

دنیای اطراف من وتو ..

پر است از این نشانه های آشکار

که نمی بینیم .