بعضی آهنگ های عاشقانه هستند که وقتی می شنوی دلت میخواهد یکی آن را برای تو بخواند؛

تو معشوق ِ تویِ آن شعر باشی...

یکی باشد که اینقدر دوستت داشته باشد که به خاطر تو شاعر بشود،

از دلتنگی نبودنت بگوید و از رنگ زندگی که با بودنت عوض میشود...


اما بعضی شعر ها هم هستند که وقتی میشنوی دلت میخواهد

جای کسی باشی که آن حس و حال را دارد،

جای کسی که آنقدر عاشق است، حتی اگر آن شخص عاشق تیره بختی باشد که

از معشوقش دور افتاده باشد.

حتی اگر آدم دلش برای آن عاشق بسوزد؛ حتی اگر حالش اشک آدم را در بیاورد...


مثل من ِ از دیروز تا حالا، که تحت تاثیر یک آهنگ قدیمی دلم میخواهد یک بار

در زندگیم آنقدر عاشق بشوم که فکر کنم خدا ته قلب آینه است

و آدمیزاد هنوز فرصت دارد که با عشق جاودانه شود.