از اکران آخرین قسمت جیمز باند چهار سال می گذرد و تمام دنیا تشنه بازگشت این شخصیت محبوب به پرده سینما بودند. #skyfall-2012 #دیدگاه

بعد از ورشکستگی کمپانی مترو گلدن مه یر در سال ۲۰۱۰ کمپانی سونی، مترو گولدن مه یر را خریداری کرد و چراغ سبز برای تولید قسمت جدیدی از قدیمی ترین سری فیلم دنیا را نشان داد. این بار با پشتوانه مالی قوی کمپانی سونی (بودجه ۲۰۰ میلیونی) و استخدام کارگردانی شاخص به نام "سم مندز" همگان منتظر دیدن نتیجه کار بودند. اولین مسئله ای که حین تماشای فیلم توجه من را جلب کرده بود وام گیری نویسندگان و کارگردان فیلم از سری فیلم های بتمن نولان بود. در مطلبی خوانده بودم که سم مندز عنوان کرده بود که در ساخت "اسکای فال" بتمن های نولان و به خصوص "شوالیه تاریکی" را مد نظر قرار داده اما فکر نمی کردم شباهت ها در این حد باشد. وام گیری مندز از بتمن های نولان برای داستان باند جای تقدیر دارد اما هرچه جلوتر می رویم این وام گیری بیشتر به کپی پیست پهلو می زند تا الهام و وام گیری. از شخصیت منفی جامعه ستیز فیلم یعنی "سیلوا" که شباهت زیادی در پرداخت و بازی به "جوکر" دارد تا سرگذشت بروس وینی باند. حتی اجرای نقشه "سیلوا" در دستگیر شدن و فرار شباهت بسیار زیادی به فرار "جوکر" در "شوالیه تاریکی" دارد. باند آن طور که می فهمیم فرزند خانواده ای ثروتمند در منطقه ای به نام اسکای فال (منطقه ای به این نام در اسکاتلند) است و زمانی که پدر مادر او در کودکی کشته می شوند توسط سرایدار مهربان آنجا "کین کید" ( چه کسی یاد آلفرد نمی افتد) با بازی "آلبرت فینی" بزرگ می شود، دقیقاً اتفاقی که برای بروس وین می افتد. این برای اولین بار است که در فیلم های باند با گذشته این شخصیت و رگه های روانشناختی او آشنا می شویم و این فاکتور مثبتی است که به ملموس بودن کاراکتر باند و همراهی بیشتر تماشاگر با او منجر شده ولی اگر این گذشته تراژدیک کمی ارجینال تر می بود نتیجه بهتری حاصل می شد.