سید علی صالحی....

چقدر گفتم حالِ همه‌ی ما خوب است و باز

تو حتی باورت نشد!

خُب راستش را بخواهی

آن روز باد می‌آمد

من هم دروغ گفته بودم به آسمان

يعنی گفته بودم خوبيم، حالمان خوب است،

- اما تو عاقل‌تر از آنی که باورت شود!



حالا ديدی تا تنفسِ گرمِ ستاره

چند بوسه بدهکارِ دنيا بوديم؟!

با توام!

يک وقت نروی به پروانه‌ی نازنين

از آوازهای پاييزی چيزی بگويی،

به خدا من زنده‌ام هنوز

من تا هفت مرگ وُ

هفت کَفَن از خوابِ اين جهان ... نخواهم رفت!



مگر ما چقدر بدهکارِ اين لحظه‌ايم؟

گريه نکن عزيزم

بابای غمگينِ تو

تا بازآمدنِ آن پرستوی خسته

به خواب نخواهد رفت.