شما كه ايد؟ صفي از گرسنگي و غرور ...كه استقامت و خشم از نگاهتان پيداست..

دلم شكسته تر از شيشه هاي شهر شماست
شكسته باد كسي كاين چنينمان مي خواست

شما چه قدر صبورو چه قدر خشم آگين
حضورتان چو تلاقي صخره با درياست

به استواري معيار تازه بخشيديد
شما نه مثل دماوند او به مثل شماست

بيا كه از همه ي دشت ها سوال كنيم
كدام قله چنين سرافراز و پا برجاست؟

به يك كرامت آبي نگاه دوخته ايد
كدام پنجره اين گونه باز سوي خداست؟

ميان معركه لبخند مي زنيد به عشق
حماسه چون به غزل ختم مي شود زيباست

شما كه ايد؟ صفي از گرسنگي و غرور
كه استقامت و خشم از نگاهتان پيداست

اگر چه با غچه ها را كسي لگد كرده
ولي بهار فقط در تصرف گل هاست

تخلص غزلم چيست غير نام شما؟
زيمن نام شما خود زبان من گویاست.