اينجا سرزمين مجازي من است در قلمرو من كه پا ميگذاري احترام بگذار به تمام قانون هاي نانوشته اش به تمام ساكنين بي ساكنش به تمام وجب به وجب خاك مجازيش اينجا كه مي آيي آرام و بي صدا اگر مي آيي همانطور آرام و بي صدا هم تركش كن از اين سرزمين غريب و غم گرفته چيزي نصيبت نمي شود اگر مي آيي كه خنجري باشي بر دل غم گرفته اش نيامدنت را به بودن و حك شدن اسمت ترجيح مي دهد اينجا سرزمين من با تمام بدي ها و خوبيهايش آرامگاهي براي قلب خسته و زخم خورده ي من است.. بگوشه ای پناه میبرم از دست دنیایی پر از ریاء و دروغ شاید بهترین پناهگاه برای معصومیتم رواندازی از خاک باشد که مرا بدور از هر گناهی نگه میدارد...