تو کز محنت دیگران بی غمی / نشاید که نامت نهند آدمی . . .

معلم اسم دانش آموز راصداکرد. دانش آموز پای تخته رفت.معلم گفت:شعر بنی آدم رابخوان.دانش آموز شروع کرد:

بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار

به اینجا که رسید متوقف شد.
معلم گفت:بقیه اش رابخوان. دانش آموز گفت یادم نمی آید. معلم گفت:یعنی چی؟ این شعر ساده راهم نتوانستی حفظ کنی؟! دانش آموز گفت:آخر مشکل داشتم،مادرم مریض است و گوشه ی خانه افتاده،پدرم سخت کار میکند و مخارج درمان بالاست. من باید کارهای خانه را انجام بدهم و هوای خواهرهایم و برادرهایم را داشته باشم.ببخشید.
معلم گفت ببخشید،همین؟؟ مشکل داری که داری. باید شعر رو حفظ می کردی. مشکلات تو به من مربوط نمیشه! در این لحظه دانش آموز گفت:

تو کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی