آدم برفي قصه ما از گرما هم آب شد ولي از #سرمــــــــــــــــــــــــــــــــــا سوخــــتــــــــــــــــــــــــــــ...!!!

بالهايت را بگشا به وسعت عشقت
دل را آزاد كن به وسعت دريا
بگذار نفس ها خود بيايند
برگرفته از دل خالص
دماغ هويج آدم برفي بس بزرگ است وبسيار حساس
همه چيزرا ميفهمد ومي بويد
سوختن پروانه را ميبيند
مي بويد
ليك. . .

لیک باور ندارد
تمام وجود پروانه
یک نفس
نام آدم برفی را صدا میزند
و دستهایی که برای گرفتنش باز شده اند
را با جانی نیمه جان پس میزد
پروانه خوب میداند
زندگیش
در شانه های آدم برفی ست
و در هر دستی جز دستهای گرم او
جان خواهد داد
کاش آدم برفی بداند
پروانه
چشم به راه لبخند شیرین و نقطه چین آدم برفی
آخرین بالهایش را نیز
برای هوایی تازه به آدم برفی
میبخشد
کاش آدم برفی قصه ببوید
بوی جان دادنش را
با همان دماغ هویچی دوست داشتنی ...

آدم برفي ميبويد
ميبيند
اشك ميريزد
ميسوزد
ميخواهد
ليك...
آدم برفي سوختـــــــــــــ
آدم برفي آب شد
وديگرتوان حركت ندارد
ساعاتي است كه از يك شب سياه
دراوج نورافشاني آسمان
درسرماي شب تار سوختــــــــــــــ
وهمان ساعات افتاده بود ودرحال سوختن
ادم برفي از سرما سوخت
سرماي اندك
اندك به چشم ظاهر
بزرگ به وسعت عشقش...

پروانه تشنه ی خواستن آدم برفی است
و خوب میداند
زمین
پاهای آدم برفی را بسته است
و پروانه
آنقدر گردش خواهد چرخید
که جانش را
در پای زمینی که
پروانه را برای کنار آدم برفی بودن
مواخذه میکند
زمین و زمینیان را بگذار
آسمان میداند
آدم برفی و پروانه
عشق را
زندگی کرده اند
و پروانه
همین جان نیمه جانش را
برای گرم کردن آدم برفی دوست داشتنیش
خواهد داد ...

وكاش وزش باد پروانه را با خود نبرد...

پروانه جانش را
روحش را
به آدم برفی پیوند زده است
و باد نمیداند
پروانه
جانش
به جان آدم برفی بسته است
هیچ کس نمیداند
این عشق
قلب پروانه را
با دردها
همبازی کرده است
کاش میان این همه تکرار نفهمیدن پروانه
آدم برفی
پروانه را
لمس کند
وجودش را
روحش را
سوختنش را ...

پروانه درحال چرخيدن بدور آدم برفي بود
ونديد افتادن آدم برفي را
ونديد مردن ادم برفي را
ونديددراوج نوراسمانها
سرماي شب تار چه آورد برسر ادم برفي
ادم برفي مرد
مرده را تاب وتوان نيست
مرده راهيچ نيست...

پروانه مرد ...