و خدا همیشه در کمین منافقان است . . .این یک نمایش جهانی بود تا همگان ببینند كه چگونه آنان كه بذر نفاق و كينه را در دل داشتند، با پاي خويش، به سوي كمينگاه مكر خداوند شتافتند. آن‏گاه كه آيه "إِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصاد" در تنگه "چهار زبر" به تصویر کشیده می شد، چشمان بی فروغ منافقین در فروغ جاویدانشان نابینا شده بود و این پرنده های ابابیل بودند که بر لشگریان ابرهه تاختند تا تاریخ تکرار شود کوردلان منافقين که به راستی مصداق آیه شریف " وَ جَعَلْنا مِنْ بَيْنِ أَيْديهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْناهُمْ فَهُمْ لا يُبْصِرُونَ" اند، گمان کردند که سوت قطعنامه 598 آرامش را برای ایرانیان به ارمغان آورده است و فراموش کردند که مردمان این دیار آرزوی جهاد و شهادت در راه خدا را همیشه در دل دارند و این به فرمان پیرجماران و مقتدایشان بود که اینک آرام نشسته اند. به گزارش بولتن نیوز، منافقان به خیال واهی، فرصت را غنیمت شمرده و سعی کردند به هدفهای پلید خود برسند و با جمع آوری 15 هزار منافق از سراسر جهان و به کمک صدام و دیگر جنگ افروزان جهانی حمله ای را آغاز نمودند که پایانی شوم برای