همین ک سوژه یه فیلم آگهی استخدام چند تا آدم روانی باشه ، آدمو تحریک میکنه ببیندش / هفت تا آدم روانی که فقط چهار پنج تاشون روانیِ واقعی بودن

در موردش یادمه یه پست گذاشته بودم و توی وبلاگم که الان در دسترس نیست کامل نوشته بودم
فیلم جالبی بود و نکاتی جالب داشت ، اما هر 7تاشون به نوعی روانی بودن
حتی اون دختره که خیلی تو فیلم نقش نداشت به واسطه ی رابطه ای که داشت حتما روانی بود وگرنه چنین کاری نمیکرد

چه جالب
من نقدای راجع به این فیلمم بعد دیدنش خوندم
این فیلم یه جورائی ب چالش کشیدن فیلمای مطرح جدی و گانگستری دیگه بوده
اون دخترا کلا تو فیلم بودنشون خوب بود ولی این که جزء هفت نفر روانی باشن یه خورده براشون زیاد بود بخوای حساب کنی همه ی آدما یه کم دیوونه بودنو دارن
، شایدم کارگردان خواسته با این کارش توازن زنو مردیو تو هفت تا حفظ کنه ولی کاش نقششونو پر رنگ تر میکرد

شخصیت پردازی های این فیلم و داستان غیر خطی این فیلم باعث شد خیلی خوب از اب در بیاد و همچنین پایان زیبای فیلم با دیالوگ فارل که میگه این سه شنبه خوبه ، بیکارم و برنامه ای ندارم

در بروژ هم فیلم خوبیه از همین کارگردان
خیلی فیلم خوش ساختیه و از هفت روانی خیلی بهتره با یه پایان عجیب
کل فیلمو میتونم بگم اینه ک یه آدم اعتقاد کامل داره به
هرچه که برای خود میپسندی برای دیگران هم بپسند و هرچه برای خود نمیپسندی برای دیگران مپسند

تونستی دی الش کنو ببین

in bruges

در موردش شنیدم
الان دارم فیلم اسپارتاکوس 1960 استنلی کوبریک رو میگیرم
در بروژ رو میذارم برای دانلود
کارگردان این فیلم کلا همین دوتا فیلم درست حسابیو تو کارنامش داره ، مک دونا بود اگه درست به خاطرم باشه

کرک داگلاس پدر مایکل داگلاس با کارگردانی کوبریک
چه فیلمیه اسپارتاکوس فرشاد جان
شاهکاره

آره همون مارتین مک دونا

دنبال این نسخه ی قدیمی از اسپارتاکوس میگشتم که بالاخره پیدا کردم
کوبریک کار بد نداره ، یه سری کارگردانا هستن نمیتونن کار بد داشته باشن

کوبریک ازون آدمائی بود ک حالا حالا ها باید زنده میموند ، خیلی زود مرد

اما خب میموند هم یه سکته درست حسابی با سینمای تقریبا بیخود 2000 به بعد میزد : دی

اوهوم
این چن ساله یه تک ستاره هائی اومدنو یه فیلمای خوبیم ساختن ولی هیچکاک و کوبریکو ازین دست دیگه سخت گیر بیان

به نظرم تکرار نشدنی هستن ، دیگه هیچ کارگردانی مثل کوبریک نمیشه