مرهم به دست و ما را مجروح می گذاری؟؟؟؟!!!!!

می سوزم از سـوختنم چه بـاک ...
که من عادت دارم بـه این
سـوختن هـا ...

تا مست نباشي
نبري بار غم يار

شعر مجروح مرا می خوانی...دم از مستی میزنی...

من در این تاریکی
فکر یک بره ی روشن هستم
که بیاید علف خستگی ام را بچرد

خـرابم هنـوز...
از نعش بی طراوتـم چی می خواهی تـو...
خستــــــــــگـی...آه!

تو شبی
در انتظاری
ننشسته ای
چه دانی ؟

در کـوی تـو منتظرم...
در عجبم چرا ساز جدایی می زنی؟!...

دلی که بر سر کوی تو گم کنم هیهات
که جز به روی تو بینم به روشنایی باز

گفتم لب تو را که « دل من تو را برده ای »
گفتا : « کدام دل ؟ چه نشان ؟ کی ؟ کجا ؟ که برد ؟ »

ماندم منتظر شاید روزی بیایی...
آمدی...
اما چه سـود سآز بی وفایی داشتی!!...

در امتداد نور مي روم ، يادت همراه خوبيست، ير خلاف تو!!!!

حرف هایت فلسفه از مهربانی دارد...که نرم می کند هر دل سنگ را...

خاک من
زنده به تأثیر
هوای
لب توست
تو كدام عنصر عمري؟؟؟؟ آب آب

با خاک سرخ می میرم...
با یک جرعه حرام!!!...

تا خرمنت
نسوزد
احوال ما ندانی

آه از زندگاني

درگیرم من درگیری تو درگیریم ما در این زندگانی بی هوا چه می شود کرد باید ماند... باید سوخت... باید ساخت... سوختن از بی ساختن... ساختن در عطش ها سوختن... شاید این باشد دوام بی ثبات ....

شبی و شمعی و جمعی
چه خوش بود تا روز

تو با سوختن تکثیر شدی ...نه خاکستر !!...

همه عمر سوختن را ، خاكستر كند ايام

سوختن و خاکستر شدن به از سوزانیدن دلـها...

از تو گم شده بودم كه چرا چنين كه آني؟؟؟؟



پاينده باشي دوست عزيز

گم شدن در من !...گم شدن در غبار تنهایست...
.
.
.
.
مهرگان باشید و سپاس از همراهی دلنشین و صمیمانه ی شما دوست عزیز و بزرگوار بسی خرسند شدم از آشناییتون