از کتاب #بهم-میاد-؟ / رنده عبدالفتاح / ترجمه محسن بدره

انگشت هایش را می دهد توی موهایش : باشه. خوبه. می فهمم چت شده .

اما نباید فکر کنی من درباره تو قضاوت می کنم.

ببین ممکنه اولین باری که روسری رو روی سرت دیدم، این فکرا رو کرده باشم؛

اما الان قضیه کاملا فرق داره.

همین الان قضاوت من درباره تو اینه که بعضی وقتا منو می خندونی و

خیلی باهوشی و اینکه وقتی فکر می کنی علامه دهری چقدر آزار دهنده می شی و

اینکه تو خیلی جگر داری و از خودت خوب دفاع می کنی. باقی چیزای دیگه مهم نیستن.

بذار رک بهت بگم . باشه؟

من تو رو دوست دارم چون تو یه دوست خوبی.

نه به این خاطر که تو یه گونۀ هارتی کالچرال جالب توجه هستی.


با خوشرویی به او نگاه می کنم : منظورت آنتروپولوژیکال* بود؟


به همدیگر نگاه می کنیم و هردو گوسفندوار با صدای بلند می خندیم.