قربان آن غارتگرم کان دل نه تنها می برد /تاراج جان هم میکند ، دل را به یغما می برد/ ای دل طبیب عشق او دارد دوایی بوالعجب /آسوده را غم می دهد ، صبر از شکیبا می برد.

هرچند کام جان من تلخ است زان زهر ستم
این تلخی کام من آن لعل شکرخا می برد


شوق جمال دلکشت حاجی پی گم کرده را
گاهی به یثرب می کشد گاهی به بطحا می برد


ای شیخ این آلوده را در سلک پاکان جا مده
کاین رندی من عاقبت ناموس تقوا می برد


در دیر پیش کافری دل در گرو مانده مرا
زاهد من بیچاره را سوی مصلی می برد


محنت کشیدن خوش بود لیک از برای یار خود
بی عاقبت باشد که رنج از بهر دنیا می برد.

فارغ دلان را آورد عشرت پرستی سوی شهر
دیوانه عشق ترا غم سوی صحرا می برد


بپذیر عذرم چون کنم بی طاقتی ها در غمت
گر کوه باشد جان من این حسنش از جا می برد


ای هوشمندان بر رخش آهسته می باید نظر
کان عشوه های جان ستان دل بی محابا می برد


ما را نباشد در جهان غیر از دل پر غصه ای
در حیرتم زان بی خرد کو رشک بر ما می برد


فرهاد بعد از بیستون زد تیشه بر سر، صبر بین
اشرف هنوز از بهر او شرمندگی ها می برد.

اذر بیگدلی.

@باران بهاری ..
این شعر رو امروز خوندم انقدر زیبا بود که خواستم تو هم بخونیش ملیکا جون

ممنون دوستم مریم جون

خواهشت دوست جونم ملیکا

دیروز از نوشته شما تو همایش استفاده کردم. ممنون

جات خالی پرگل هم بود

امیدوارم به دردتون خورده باشه دوستم جون..
اگر میدونستم میبینش بهت میگفتم لپش رو محکم بکشی ..
بعدم پر گل قول داده بود شما رو دید از طرف من روی ماهتو ببوسه ..بذار بیاد ..بذار بیا...

از همونی که خودت نوشته بودی استفاده کردم.

عیب نداره ... دفه بعد جبران می کنم

باعث افتخارم شده پس
اره دفعه دیگه خبرم کن

اختیار دارید ... باعث افتخار من شد.