ببین تو شهرِ تلخیا هر روز و تُهمت میخورم به جُرم ِ آدمیتم شب قُرصِ طاقت میخورم تا خونِ جاری از دلم بسترم و پُر نکنه جاده ِ این ادامه رو یخِ غمم سُر نکنه اگه اینا آدمن آدم چه جوره ؟! که از هر چی آدمیه به دوره بی صورتک عجیبم و گُم بینِ این صورتکا آدم نمایی پیشه شون نسلِ نو ِ آدمکا من خودمم برهنه ام از هرچی ماسک عاریه تو شهری که دوگانگی نوعی آبرو داریه اگه اینا آدمن ! آدم چه جوره !؟ که از هرچی آدمیته به دوره می پرسم از خود خودم موندن من از رو چیه درون بیدارم میگه دلدادگی بد دردیه ....
1392/06/08 - 22:19 در
میکده