عنـــوان تقصيــر تـو نبود! خودم نخواستم چراغ قديمي خاطــــره ها خامــــوش بشه! خودم شعرهاي شبانه اشك رو فرامــوش نكردم! خودم كنار ِ آرزوي آمدنـــت اردو زدم! حالا نه گريــه هاي من ديني به گردن تــــو دارن، نه تو چيـــــزي بدهكار ِ دلتنگي ِ اين همه ترانه اي! تنهـــــا آرزوي ساده م اين بــــود، كه هر از گاهــي كنار برگهاي كتابــــم بشيني و بعد از قرائت بارانها زير لب بگـــــي : #يادت-بـخير-نگهبان-گريـــان-خاطره-هــاي-خاموش! همين جملـه، براي بند زدن شيشـه شكستــهـ اين دل بي درمون، كافـــي بود! هنوز هم جاي قدمهــاي تــو، رو چشم همه ترانهـ هاست! هنــــوز هم همنشين اســم و امـــضاي مني! ديگه تنها دلخـوشيم، هميـن شكفتــن شعله ست! همين تبــــلور بغض! به خدا هنـــوز هم از ديدن تو پــس پرده بـــاران بي امان، شاد #شاد میشـم!