ی دخدر تو تراس روبروی داره حرف های بد بد میزنه داره فحش به مموتی میده یکی جلوشو بگیره

یه دختر تو تراسه روبروی این یه شال سبز میتکونه

یه شال سبز و ساده که غروبا پر از خاکستر اتش فشونه


پر از خاکسترای ارزوایی که هر روز روی قلبش گر میگیرن

پر از خاکستره خوابای خوبی که هر شب تو نگاه اون میمیرن



همین چند وقت پیش رویاشو توی خیابون بی بهونه سر بریدن

همیشه راه پروازشو بستن همیشه رو خیالش خط کشیدن

براش مرده و زنده فرق نداره

سیاست بازا پیرا و جوونا

همش دنبال قهرمان میگرده میون شاعرا اواز خونا



دیوار اتاقش چند تا عکسه هدایت کاوگا فرخزاد مایکل

یه عکس خاتمی چند تا مدونا یه عکس تام کروز یه عکس فیدل

براش مرده و زنده فرق نداره همش دنبال قهرمان میگرده

براش مرده و زنده فرق نداره همش دنبال قهرمان میگرده

همش دنبال قهرمان میگرده



نمیدونه که تنها توی اینه باید دنبال قهرمان بگرده

هنوز باور نداره که با دستاش جهانی میشه ساخت بی ظلم و برده



یه دختر تو تراسه روبرویی شبا کنسرت فریادش به راهه

صداش میگیره از بس غصه داره نمیشه دیدش از بس شب سیاهه



ولی زنگ صداش میپیچه هر شب

تو شعری که چراغاش رنگ خونن

دیگه چند وقته که حتی چراغش

چهار راهها میترسن صف بمونن



میخوام یاد تموم شهر بمونه بهاری که یکی برگاشو دزدید

درختی که قرنطینه شد اخر به دستی که زمین برعکس میچرخید

صداش لبریز حرفای نگفتس سرش لبریز صد اتش فشونه

یه دختر تو تراسه روبرویی یه شال سبزو هر روز میتکونه

یه شال سبزو هر روز میتکونه

یه شال سبزو هر روز میتکونه