به احترام نسلي كه سوخت .... #دیدگاه

بی خیال آزادی های خاک خورده در زیر زمین دلم
بی خیال شهوت آرزوهایی که سرکوب قانون جزای نداری ها شد
بی خیال نصف النهاری که تا عمر دارد، خورشیدش به وقت جبر طلوع می کند
بی خیال ترس های پریدن از کابوس دسته جمعی خوش بختی
دنیا را در نظم و ترتیب خودش رها می کنم
و تنها پای امید را وسط می کشم تا باور کنم هنوز
زندگی ای در من هست، که ارزش کردن داشته باشد..

و می نویسم به اعتبار امید برای نسلی که
خودش را سوزاند، تا پیش پایش را روشن کند..
در آرزوهای گروهی اش دست برد، تا
شادمانی های بی سببش بی دلیل نباشند..
نسلی که برای کلاغ آخر قصه دانه می پاشید
تا هیچ وقت به انتها نرسد..
تا هنوز شاخص امید به زندگی اش در نوسان باشد..
نسلی که از زخم/زبان نگشود.. فقط فلسفه بافت

نسلی در سوء تفاهم با
تمام روزهای خوبی که از راه نرسیدند..، اما
با این همه باز سلام امید را به زندگی می رساند..
نسلی که صرف شد در صیغه سوختن
نسلی که درد هایش را بزرگ نکرد.. زندگی کرد
نسلی که زخم خورد و شکایت نکرد..

نسلی که سر امیدش درد می کند برای زندگی..

شعر را به حال خودش واگذار می کنم
و می ایستم به احترام نسلی که
امید را در خود جیره بست تا
دست زندگی از آرزوهایش کوتاه نماند...