نســـــل من ...فقط تحصیل داشـــت ...نه کـــار ...نه عشق...نه جوانی...آقا فقط حــــــــرف زد ، اما عمل نکرد.و حــــــالا ...نسل من همـــراه علــــــم پیش میرود ...دلخوشیش شده تحصیلات ...نه حوصله دارد با کسی دوست شود نه کســـی ...نســــل من یا به زور به خانه ی بخـــت رفت...بی عشــــــــق ...سوخـــــــتیا به خانه ماند و شــــد جامانده..و حالا نســــل بعد من ...به حرفهــــای ما می خندد ...به نجـــابت ها ...به چادر مشــکی ها ...به صورت بدون آرایــــش...و به لبخندهای خســــته ای که ازپشت ِ قرن ها سکــــوت بر لبهایم نقـــش می بنددنســــــل بعد من نمی فهمد مـــا چـــــــــــــرا خســــته ایم/چرا تنهایـــــــــــم