مـردی که عقـب عـقب رفت ، نوشته مـحمدرضا شمس / یاد اون جوکه افتادم ، خوانندهه یه ترانه قدیمی خوند یکی اونقد حال کرد که گفت داداش بردیمون به سی سال پیش ، گفت: الان یه دونه قدیمیتر میخونم بری تو شکم مادرت

چهل و هشت سالش که شد، درست روز تولدش یک دفعه تصمیم گرفت عقـب عقـب برود... و رفـت.
اول به دیروز رسید.. بعد به پریروز رسید.. و پس پریروز. بعد رسید به روزی که دخترش به دنیا آمده بود و پسرش و روزی که زنش رفته بود گل بیاورد و گلاب بیاورد و با اجازه ی بزرگترها گفته بود: بله
بعد به روزی رسید که سرکار رفته بود و دانشگاه قبول شده بود و سربازی رفته بود و دیپلم گرفته بود.
بعد رسید به جوانی اش و به روزی که با اوّلین دختر صحبت کرده بود و از خجالت سرخ شده بود و تا خانه یک نفس دویده بود. یک بار دیگر با دختر صحبت کرد و از خجالت سرخ شد و یک نفس تا خانه دوید. بعد این کار را آنقدر تکرار کرد تا خسته شد.. دختر هم خسته شد.
بعد به روزهایی رسید که نزدیک غروب پدرش چراغ قوه به دست با یک عینک ته استکانی به طرف مسجد می رفت... به سوی پدرش رفـت، دستش را گرفت و با خود به مسجد برد.. پدر با تعجب نگاهش کرد.. و خندید.
بعد به روزی رسید که مادرش یک برادر مرده به دنیا آورده بود.. و به روزهایی که مدرسه می رفت و بازی می کرد و شب هایی که پدرش شاهنامه می خواند.. و مادربزرگ قصّه میگفت.
بعد به تابستان هایی رسید که به ده می رفت و دنبال گنجشک ها و ملخ ها و پروانه ها می دوید و الاغ سواری می کرد و با گله به صحرا میرفت و کله جوش و شیر و قیماق میخورد و چان سوار میشد و گاوها را هی می کرد.
آن قدر در کودکی اش ماند تا پیر شد. دوباره عـقـب عـقـب رفـت.. و به روزی رسید که چهار دست و پا راه می رفت و روزی که اوّلین دندانش درآمد.. و روزی که تازه به دنیا آمده بود و دکتر میخواست بند نافش را ببرد که نگذاشت و ونـگ زد.. بعد عـقـب عقـب از بند ناف بالا رفـت..
پـدرش داد کشید: چه کار می کنی؟
مـادرش نالید: کجا میری؟
چیزی نگفـت.. عقـب عقـب رفت و سر جای اوّلش دراز کشید..
و برای همـیـشه همان جا مانـد.