#تپه-جاویدی-و-راز-اشلو / اکبر صحرایی

بخشی از کتاب :

-حمید زخمی شد...آب پیدا نشد،بالاخره گرسنه هم میشیم.

علی سری تکان داد و گفت:حسین، تاحالا آب رادیاتور خوردی؟!

رنگ و رویم باز شد و گفتم:علی،خوب فکرت کار کرد...چرا زودتر...

معطل نکردم و با کمک علی ، جلوی چشم هاج و واج بقیه پیچ کوچک زیر رادیاتور جیپ را باز کردم و آب زرد رنگ و زنگ زده ی رادیاتور را تا ته کشیدیم و داخل قمقمه ها ریختم.بعد اب رادیاتور چند ماشین دیگر را هم کشیدم.قطره های آخر آب رادیاتور را هم لیس زدم.

-تو دیگه کی هستی،کل حسن بناییان!

-در بیابان لنگه کفش هم،نعمت خداست!

آب زرد و زنگ زده ی رادیاتور را بین سی نفر تقسیم کردم ، هر نفر ، نصف لیوان!شیر و بیسکوییت را ابتدا بین زخمی ها و بعد سالم ها پخش کردم.سهم اب رادیاتور را که سر کشیدم،گس و تلخ بود!اما همه آبِ زرد را با لذت خاصی سر کشیدند و بعضی هم شیر خشک را توی سهمیه ی آب رادیاتور ریختند و با بیسکوییت خوردند!

بعد از خوندن این کتاب من خیلی به امروز ِ خودم و اون روز اون آدما فکر کردم ...