امروز داشتم از دانشگاه میومدم خونه تو مسیرم یه کوچه هست زندگی توش جریان داره یه عده خانم جلوی در بودن سبزی پاک میکردن غیبت فاطی خانمو میکردن که داشت جلوی خودشون تو کوچه فرش میشست اینقدر بلند حرف میزدن که من واضح فهمیدم چی میگن اولش خندم گرفت ولی بعدش دلم خواست خونه ی ما هم تو کوچه بود نه تو یه مجتمع آپارتمانیه کاملا ساکت و حفاظت شده حسودیم شد بهشون مخصوصا وقتی از آسانسور اومدم تو طبقه ی خودمون به صداها گوش کردم هیچ صدایی نمیومد در رو باز کردم اومدم داخل مستقیم تو اتاقم و نت ...درسته خوبه اما ما خودمونو حبس کردیم تو دایره ی تنهایی خودمون ...