برق همين دنيا بود كه چشم هايمان را دزديد و گوش هايمان را بست و امروز مجبوريم دوباره با عينك ته استكاني و سمعك به ملاقاتش برويم . نمي خواهيم باور كنيم كه اين رنگ ها و صداها واقعي نيست . اينها مي خواهند ما را از داشته هاي خودمان غافل كنند . چشم هايمان را مي دزدند و به جاي آن عصاي سفيد و عينك به دستمان مي دهند وانسان مجموعه اي مي شود از رنج ها و آرزو هاي ناتمام . همين كه از مادر زاده مي شوي مي فهمي چه ملكوتي را از دست داده اي و مجبوري تمام عمر در پوستيني كه دنيا به تو مي دهد با روز مرگي زندگي كني . با عينك . سمعك و عصا......