سلام / سینما پارادیزو / سینمای کوچکی در دهکده ای دوست داشتنی که همه آدم ها رو به آغوش کشیده / هر لحظه و هر چهره ای رو به خود دیده / از اون "توتو" دوست داشتنی / آلفردویی که میشه عاشقش بود و پرستید / مردی که تمام سکانس ها و دیالوگ ها رو حفظه و همه رو زمزمه میکنه و اشک میریزه / یا حتا نوجوونایی که برای ارضای خود به داخل سینما هجوم آوردن / فیلم مربوط به بعد جنگ جهانی دوم و اوضاع فلاکت بار ایتالیاست / اسم فیلسوفش یادم نیست ولی میگفت که تمام هنر بعد این جنگ از بین رفت / تورناتوره خاست که بگه هنر همیشه زنده است همیشه دست ماست / "سینما پارادیزو " فیلمیست برای عشاق سینما و هر وقت از سینما صحبت شه ، همیشه نگاه کوتاهی هم به این فیلم میشه انداخت /// همیشه این فیلم ناخودآگاه منو یاد ترانه یغما میندازه /// " باز دارن یه سینما رو خراب میکنن .... " //// از دست ندینش / که بدین دیگه بدست آوردنش سخته /// لذتی که توی دیدن فیلمای ایتالیایی هست توی هیچ چی نیست ...