#مخاطب هجوم خواب ها پلک مرا از پا نمی انداخت؛ چه شب هایی طلوعت را به جانم منتظر بودم ...

رویاها هنوز هم می توانند

پشت پنجره اتاقم دریا شوند

و یا جنگلی که فقط

چندتا از درخت هایش

به منظره این اتاق می آید.

چشم هایم در لباسی جا ماند

که به اندازه بلوغ یک واژه جا داشت

حرف هایم در گوش های کسی که

به اندازه کرم ابریشم

پروانه شدن را فهمید.

حالا خودم را

درون زنی می بینم که

کودکی را لای گل های پیراهن چند سالگی اش

در یک غروب بهاری گریسته.

آهنگ پروفایلمو گوش نمیدی؟

مگه عوض کردی عزیزم؟

اوکی خیلی دوسش دارم با اجازه من دیگه برم!

باشه صدفی ....منم برم .....خسته ام ....تا شب

عصرت جمعه که همیشه دلگیره لحظه های #شادی برات ارزو می کنم بااااااااااااااای

ممنون عزیزم....همچنین..........باااااااااای