دختری خرد به مهمانی رفت ... در صف دخترکی چند خزید ...آن یک افکند بر ابر وی گره ... وین یکی جامه به یک سوی کشید #پروین_اعتصامی

هیمه دستم بخراشید سحر خون به دامانم از ان روی چکید

تلخ بود انچه به من نو شاندند می تقدیر بباید نوشید

خوش بود بازی اطفال لیک هیچ طفلم به بازی نگزید

بهره از کودکی ان طفل چه برد که نه خندید و نه جست و نه دوید

تا پدید امدم از صرصر فقر چون پر کاه وجودم لرزید

هر چه بر دوک امل پیچیدم رشته ای گشت و بپایم پیچید

چشمه بخت که جز شیر نداشت ما چو رفتیم از ان خون جوشید

بی نوا هر نفسی خندد مرد لیک باز از غم هستی نرهید

چشم چشم است نخوانده است این رمز

که همه چیز نمی باید دید