بوف کور / صادق هدایت

این هم قسمت هایی از کتاب که به دلم نشست . مخصوصا اولی


در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته میخورد و می تراشد. این درد ها را نمی شود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این دردهای باور نکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمد های نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد ، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آن را با لبخند، شکاک و تمسخرآمیز تلقی بکنند ، زیرا بشر هنوز چاره و دوائی برای آن پیدا نکرده است ...



از ته دل میخواستم و آرزو می کردم که خودم را تسلیم خواب فراموشی بکنم . اگر این فراموشی ممکن میشد ، اگر میتوانست دوام داشته باشد ، اگر چشم هایم که به هم می رفت در وراء خواب آهسته در عدم صرف می رفت و هستی خودم را احساس نمیکردم .اگر ممکن بود در یک لکه مرکب ، در یک آهنگ موسیقی یا شعاع رنگین تمام هستیم ممزوج میشد و بعد از این امواج و اشکال آنقدر بزرگ میشد و میدوانید که به کلی محو و ناپدید می شد به آرزوی خود رسیده بودم.



قصه فقط یک راه فرار برای آرزوهای ناکام است

سه قطره خون ام قشنگه

آره اون رو هم خوندم ولی واقعا اون یکی کتابشم خیلی خیلی منفی نگر توش

فلسفه صادق هدایت اگزیستانسه تمام موجودیتش با درد عجین بوده مصداق این حرف دکتر شریعتیه که خدایا ما را به درد بی دردی دچار نکن آثارشو با تمام وجودت بخون توش یه رنج ارزشمند میبینی

درسته ولی واسه کسی که روحیه حساس داره به نظرم خیلی بده خودِ هدایت 3 بار خودکشی کرده ... و خیلی از کسای یکه متمایل به فکر و فلسفش شدن من که خودم وقتی حالم گرفتس واقعا میدونم اگه کتاباشو بخونم افسرده تر میشم ولی با همه ی اینا خیلی قشنگ مینویسه . مخصوصا همین کتاب بوف کورش یه لحن خاصی داشت و یه پیچیدگی خاصی که واقعا دوسش داشتم

اره منم کسایی که بهم گفتن کدوم کتابشو معرفی میکنی بهشون گفتم هیچ کدوم ... به نظرم هر کسی نباید بخونی بستگی به ادمش داره روی عده ای تاثیر بد میذاره به خصوص اگه فقط در ظاهرش بمونن حتما دچار احساسات نیهیلیستی میشن ...