یار گریز پا ........

سادگی را...
من از نهانِ يک ستاره آموختم ...
پيش از طلوعِ شکوفه بود شايد ...
با يادِ يک بعداز ظهرِ قديمی ...
آن قدر ترانه خواندم ...
تا تمامِ کبوترانِ جهان شاعر شدند...

من و تو میدانیم کز پی هر تقدیر ، حکمتی می آید ، من و فرسایش دل ، تو و تصمیم و مکان ، ما و تقدیر و زمان چه شود آخر دلتنگیها ! خدا می داند . . .

می تازم
می گدازم
پامی چرخانم و تو
خرسندی از فراموشیم
از حرفهایی که به تکرار
دردلت پنهان کرده بودی
از بی وفائیم
ودیگر بار نفرینم میکنی به یقین
از آن همه سرخوشی
که دیده ایی
وهمچنان می تازم و می گدازم
چه زیبا می رقصم
درآتش تنهایی خویش...

آرزويم اين است نتراود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد...

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز ....

و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي ....

عاشق آنكه تو را مي خواهد ...

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد ...

و ترا دوست بدارد به همان اندازه كه دلت مي خواهد !

برايت آرزو مي كنم كه عاشق شوي،

و اگر هستي ، كسي هم به تو عشق بورزد،

و اگر اينگونه نيست ، تنهاييت كوتاه باشد،

و پس از تنهاييت ، نفرت از كسي نيابي.

آرزومندم كه اينگونه پيش نيايد...

اما اگر پيش آمد ، بداني چگونه به دور از نااميدي زندگي كني.

برايت همچنان آرزو دارم دوستاني داشته باشي،

از جمله دوستان بد و ناپايدار...

برخي نادوست و برخي دوستدار...

كه دست كم يكي در ميانشان بي ترديد مورد اعتمادت باشد....

و نيز آرزومندم مفيد فايده باشي ، نه خيلي غير ضروري...

تا در لحظات سخت،

وقتي ديگر چيزي باقي نمانده است،

همين مفيد بودن كافي باشد تا تو را سرپا نگاه دارد.