دنبالر در حالت آرشیو است. امکان ورود یا ارسال وجود ندارد. برای دریافت پشتیبان به backup.donbaler.net مراجعه کنید. تماس: [email protected]

@Jangal
 اونا پسرم رو کشتن... وقتی داشت تو کارخونه الوارها رو جابجا میکرد. یه وانت از روش رد شد و لهش کرد... بعد سرکارگر سفیدپوستش انداختش پشت یه وانت و بردش به یه بیمارستان سیاه ها... پرتش کرده بود بیرون و فقط بوق زده بود... اونا کاری ازشون برنمیومد به همین خاطر پسرم رو به خونه آوردم... گذاشتمش روی کاناپه اونجا... اون جلوی چشمام مرد! اون فقط 24 سالش بود خانم اسکیتر. بهترین دوره زندگی یک نفر. در سالگرد مرگش... در اون روز نفسم بالا نمیاد! اما برای شماها یه روز مثل بقیه روزهاست... اگه دست از این کار برداری تمام چیزهایی که من نوشتم همش با اون دفن میشه . . . (the help - Aibileen Clark)

1390/12/09 - 15:58 در دیالوگ‌های ماندگار
4 ديدگاه
حــامــد

عالیه
مخصوصا این سکانسش...
اسکار حق این بازیگر بود نه مریل استریپ...!

14 سال و 6 ماه و 23 روز و 3 ساعت و 7 دقيقه قبل
Jangal

منم موافقم... بهترین فیلم نامه ی اقتباسی هم ماله این بود

14 سال و 6 ماه و 23 روز و 3 ساعت و 6 دقيقه قبل
حــامــد

آره... حقش بیشتر از یک اسکار بود... حیف...

14 سال و 6 ماه و 23 روز و 3 ساعت و 3 دقيقه قبل

بازنشر

(1 کاربر)

پیگیری‌کنندگان دیدگاه

(مشاهده)