تمثیل هایی که نیچه در « چنین گفت زرتشت» آورده است، عبارتند از: کودک، شیر و شتر. با توجه به این تمثیل ها، درون فرهنگ به پاره فرهنگ هائی مواجه می شویم. تفکر های دینی، سنتی را می توان با تمثیل به کودک، شیر، و شتر، تشبیه کرد. این تفکر دینی، سنتی نمی توانند و نه می خواهد زاینده و بالنده باشد، بلکه حافظ آنچه در گذشته است و آنچه از گذشته برجا مانده بدون کوچکترین تغییری حفظ می نماید.(دیدگاه)

تمثیل هایی که نیچه در « چنین گفت زرتشت» آورده است، عبارتند از: کودک، شیر و شتر. با توجه به این تمثیل ها، درون فرهنگ به پاره فرهنگ هائی مواجه می شویم. تفکر های دینی، سنتی را می توان با تمثیل به کودک، شیر، و شتر، تشبیه کرد. این تفکر دینی، سنتی نمی توانند و نه می خواهد زاینده و بالنده باشد، بلکه حافظ آنچه در گذشته است و آنچه از گذشته برجا مانده بدون کوچکترین تغییری حفظ می نماید. چنین تفکرهایی فقط بارکشی و اطاعت کردن را می آموزند. این گونه تفکر در جا می زند و قادر نیستند وضعیت موجود را تغییر دهند؛ یعنی کودک تبدیل به شتر می گردد. در این مرحله است که فرهنگ تهی و ناتوان و عقیم می گردد. بارکشی می کند و مطیع و رام می گردد. بار بر پشت قرار دادن، فرهنگ و شتر شدن آن، در فضای جامعه رخ می دهد. آن گاه که کودک فرهنگ بارکشی را فرا می گیرد، طناب تبدیل به سنت هائی می گردد؛ شتر بارکش و رام می گردد، بار را به سر منزل مقصود می رساند و خود را از مطیع بایدها و نبایدها قرار می دهد و به جای آن سر سپردگی را عالم می کند و کار شتر بیش از آن نیست. جنبش دیگر در تحول فرهنگی، تبدیل شدن کودک به شیر است. شیر سرآغاز منافع شخصی است، شیر درنده خو و زود رنج است، جنگ می کند، کینه جو است، نابود می کند، و زمان را به گذشته باز می گرداند. از این رو، می توان گفت « فرهنگ شیر »، فرهنگی ویرانگر و طقیانگر و درنده خوست و بازگشت به دینی، سنتی و ارزش های گذشته گان است.