اَمی ماران گیلکی دوعا کونید/گیلانِ لبظ خودایا صدا کونید/ خوشانِ جی جاکی دستانِ ذرهَ /گیله تجربه مرهَ دوا کونید /دوشمنا نفرین و دوستانا دوعا/ گوشت و ناخوناَ اَجور سیوا کونید/ دمبتو ابریدی آسمان جیر /عروسهِ گریه مرهَ عزا کونید/ پسرِه ... دُخترِه ... خانه مرداکهِ/ خوشانِ جانَ ذرهَ فیدا کونید /نیشینید پینیک پاره سر تنایی/ مرداکِ نیم تنه یاَ قبا کونید /عینهو بسوخته کوسر آدمان/ هفت ساله کهنه جورفاَ پا کونید/ فچمید وقتی کی آب واغوشتنهِ /آسمان کمراَ دولا کونید /همه تاَ سرده زمستان شبانهِ /موشاَ نقل میانی پیچا کونید/ دیهاتِ کل کچلانَ اوسانید /نقلِ من ئی چکِ پادشا کونید/ وختی که جوان اونه شین جاهیله /همساده کورکی یاَ کدخودا کونید/ آفتابِ زال درون بج بنی وخت/ فکر مشهد ذکر کربلا کونید /غریبهَ وقتی دینید بی کس و پوشت/ بمیرم یادِ ایمام رضا کونید/ نیبه هیچّی اوشانهِ ویرجا اویر /حقاَ حق گید ناحقا نیگا کونید/وختی دیلخور ج سال و زمانه اید/ هاَچینهِ هیچّی ر کارِها کونید/دوکونید ئیشکورِ خوردهَ طبجَه /من نانم کو چشم اَمرهَ پا کونید/هرّه پیش وختی هوا خوشی کونهِ /کیشکاناَ دانه دهید بلا کونید/

مادرانمان به لهجه ی گیلکی دعا می کنند /و خدا را بهمان لهجه صدا می کنند/ زخمهای دستانش را با تجارب /داروی گیاهی دوا می کنند/ دشمن را نفرین و دوست را دعا/ اینگونه گوشت را از ناخن جدا می کنند/ در زیر آسمان ابر دلگرفته اند/ گریه هایشان عروسی را عزا می کنند/ بخاطر پسر و دختر و مرد خانه ی خود/ جان شیرینشان را فدا می کنند /بر سر وصله پاره دوزی که تنهائی می نشینند /قبای مردخانه را کلاه می کنند/ همچون آدمهای کوه نشین قحطی دیده /جوراب کهنه ی هفت ساله را بپا می کنند /بگاهی که برای برداشتن آب از چاه خم می شوند /کمر آسمان را می شکنند/ در تمام شبهای سرد زمستان /در قصه موش را گربه می کنند /در قصه قدیمی کچلهای روستائی را پادشاه می کنند /وقتی جوانشان جهالت می کند /آنها دختر همسایه را کدخدا و قاضی می کنند /در عرقریزان آفتاب بعدظهر روزدروی برنج /فکر مشهد و ذکر کربلا را دارند /آنگاه که غریبه ای را تنها و بی کس می یابند /بمیرم بیاد امام رضا( ع ) می افتند /هیچ چیز در نزد آنها گُم نمی شود /حق را حق گفته و در مقابل ناحق نگران هستند /
وقتی از دست زمانه دلگیرند/ بخاطر هیچ چیز بهانه می کنند/ دانه های خورده شده برنج را در طبق چوبی /نمیدانم با کدامین چشم پاک می کنند /در مواقعی که هوا نمی بارد نزدیک پاشویه /با دادن دانه به جوجه ها آنها را بلا می کنند

اردک و غازهای محلی را فرا می خوانند /و پس از شمردن یکی یکی به لانه می فرستند /تا وقتی که در جنگل میوه های جنگلی است/ با شیره آنها برنج ارزان قیمت را کته می کنند/ مادران ما در تمام روزهای زندگی خود/ مرگ را به تمسخر گرفته و فنا میکنند/ دو پا دارند و دو پای دیگر هم قرض کرده/ تا کاستی های خانه را جبران کنند/ روزی صدبار می میرند و زنده می شوند/ دین خود را اینگونه ادا می کنند /یکطرف غصه آشنا و یکجا دردسر بیگانه/ خود را به صدگونه درد مبتلا می کنند/ آنگاه که برسر سجاده نماز روی دل بسوی خدا دارند/ #شیون را نیز دعا می کنند