تقدیم به لئوی عزیز .........مبادا موش ها اشکهایت را ببینند ... بلند شو شیرشاه

یک گوشه ی زمین لباست را روی سرت کشیده بودی . آرام آرام قطرات اشک از چشمهایت جاری می شدند و تند تند داشتیم توی دریای غصه غرق می شدیم. آرام آرام سرخ می شدی و تند تند گر می گرفتیم وسط اتشفشان ترسناک تشویش. آرام آرام حسرت می خوردی و تند تند آب می شدیم با نگاهت که میدانستیم طعم حسرت را خوب نمی شناسد. ای کاش کاری از دستمان بر می آمد . ای کاش می توانستیم تویی را به مونیخ برسانیم که یکبار به رم و بار دیگر به لندن رسانده بودی مان. برای تقدیم کردن به تو ، در ما تنها نفس بود و قلبی که تو تنها دلیل ضربانش بودی . هستی و خواهی بود !

اشک نریز پسرک بادپا ! موشها نباید اشکهایت را ببینند. موشها سالها برای این لحظه کمین کرده اند. ترسوها دارند پیروزی کفتارها را فریاد میزنند. غافل از اینکه این شادی عقوبت ویران کننده ای خواهد داشت! امروز و درست توی لحظه هایی که یک جام دیگر را هم از دست داده ایم بیشتر از دیروز به تو و همبازیانت افتخار می کنیم و خوشحالیم که در مکتب بارسلونا اموخته ایم که بازنده های سرافراز هزار بار می ارزند به برنده های سرافکنده ای که بدتر از اعراب وقت تلف می کنند و در تمام طول مسابقه از محوطه ی جریمه ی خودی جم نمیخورند. خوشحالیم که مجبور نیستیم یک پیروزی آلوده را جشن بگیریم. هر چه روی اسکوربورد دیده ایم دور می ریزیم و تنها تیمی را میبینیم که برای پیروز شدن مقابل اتوبوسی از بازیکن از هیچ تلاشی دست نمی کشد. حاضریم تا پایان عمر همینگونه ببازیم و حتی یکبار انگونه نبریم..