شعري از يغما گلروئي دوست داشتني :

بگین‌ وحشی‌ترین‌ حیوون‌ کدومه‌ ؟ جواب‌ِ این‌ سوال‌ُ کی‌ می‌دونه‌ ؟

بگین‌ گُرگه‌ ؟ یا شیرِ ؟ یا پلنگه‌ ؟ یا بَبری‌ که‌ حریص‌ِ بوی‌ خون‌ِ ؟

ولی‌ من‌ این‌ سوال‌ِ بی‌جواب‌ُ می‌پُرسم‌ از یه‌ موش‌ِ آزمایشگاه‌ !

نگاهم‌ می‌کنه‌ ، هیچّی‌ نمی‌گه‌ ، جوابش‌ خیلی‌ کوتاهه‌ ، مث‌ِ آه‌ !

تو رگ‌هاش‌ جای‌ خون‌ ویروسه‌ چون‌ که‌ ما آدم‌ها نباید زود بمیریم‌ !

باید درمون‌ِ دردا رُ بفهمیم‌ ، واسه‌ این‌ کار مُجازیم‌ جون‌ بگیریم‌ !

می‌پُرسم‌ از یه‌ اسب‌ِ پیرِ اَبلق‌ ، که‌ عمری‌ رُ به‌ گاری‌ بسته‌ بوده‌ !

جوابش‌ خیلی‌ تلخه‌ آخه‌ پُشتش‌ ، هنوز از ضربه‌ی‌ شلّاق‌ کبوده‌ !

یه‌ فیل‌ِ گنده‌ تو میدون‌ِ سیرکه‌ ، که‌ می‌رقصه‌ با سوت‌ِ رام‌ کننده‌ !

ازش‌ می‌پُرسم‌ امّا می‌گه‌: وِل‌ کن‌ ! برو بابا ! دِل‌ِ خوش‌ سیری‌ چنده‌ ؟


برای‌ کشف‌ِ اون‌ حیوون‌ِ وحشی‌ ، کجای‌ دنیا رُ باید بگردم‌ ؟

سوالم‌ ساده‌س‌ امّا بی‌جوابه‌ ، جوابش‌ رُ چرا پیدا نکردم‌ ؟


می‌رَم‌ پیش‌ِ گوزنی‌ که‌ سَرِ اون‌ آویزونه‌ به‌ دیوارِ یه‌ تالار !

می‌گم‌ وحشی‌ترین‌ حیوون‌ کدومه‌ ؟ سکوتش‌ رو سرِ من‌ می‌شه‌ آوار !

یه‌ روباه‌ِ طلایی‌ رُ می‌بینم‌ ، ولی‌ اصلاً جوابم‌ رُ نمی‌ده‌ !

آخه‌ اون‌ خیلی‌ وقته‌ پالتو پوسته‌ ، دیگه‌ مُرده‌ ! به‌ آرامش‌ رسیده‌ !

تموم‌ِ عمرش‌ُ دررفته‌ بوده‌ ، از آدم‌ ، از سگ‌ُ دام‌ُ گلوله‌ !

حالا پالتو شُده‌ ، پایین‌ِ پالتو ، هنوزم‌ جای‌ تیرِ یه‌ دولوله‌ !

سوال‌ُ از قناری‌ها می‌پُرسم‌ ، قناری‌ها جوابش‌ رُ می‌دونن‌ !

جواب‌ُ از صداشون‌ می‌شه‌ فهمید ، مث‌ِ زندونیا آواز می‌خونن‌ !

می‌رَم‌ تا باغ‌ وحش‌ ، اون‌جا که‌ شیرا ، دارن‌ از بی‌غذایی‌ نِفله‌ می‌شن‌ !

سوالم‌ رُ نگفته‌ پَس‌ می‌گیرم‌ ، جواب‌ِ این‌ سوالَم‌ می‌شه‌ روشن‌ !

دیگه‌ دنبال‌ِ اون‌ حیوون‌ نگردین‌ ، من‌ اون‌ُ توی‌ آینه‌ پیدا کردم‌ !

شُماها رُ نمی‌دونم‌ ولی‌ من‌ حالا دارم‌ پِی‌ِ آدم‌ می‌گردم‌ !