« نشاني » ‏«خانه‌ی دوست كجاست؟» در فلق بود كه پرسيد سوار.‏ آسمان مكثي كرد.‏ رهگذر شاخه‌ی نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها بخشيد و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت: ‏« نرسيده به درخت، كوچه‌باغي است كه از خواب خدا سبزتر است و در آن عشق به اندازه‌ی پرهاي صداقت آبي است.‏ مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ ، سر به در مي‌آرد، پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي، دو قدم مانده به گل، پاي فواره‌ی جاويد اساطير زمين مي‌ ماني ‏ و ترا ترسي شفاف فرا مي‌گيرد.‏ در صميميت سيال فضا،‌ خش خشي مي‌شنوي:‏ كودكي مي‌بيني رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه‌ی نور‏ و از او مي‌پرسي ‏ خانه‌ی دوست كجاست.»