از دید افلاطون عشق به دو نوع تقسیم می‌شود: ۱٫ عشق آسمانی یا الهی، و ۲٫ عشق زمینی؛ که در اینجا منظور از عشق افلاطونی همان عشق آسمانی است. اما نباید فراموش کرد که هر دو نوع عشق قابل احترام و ستایش است.(دیدگاه..)

از دید افلاطون عشق به دو نوع تقسیم می‌شود: ۱٫ عشق آسمانی یا الهی، و ۲٫ عشق زمینی؛ که در اینجا منظور از عشق افلاطونی همان عشق آسمانی است. اما نباید فراموش کرد که هر دو نوع عشق قابل احترام و ستایش است. افلاطون در کتاب سمپوسیوم سعی می‌کند که به کمک افسانه‌های یونان باستان چگونگی متولد شدن عشق را توصیف کند. در این افسانه‌ها، خدای عشق آسمانی را اورانوس و خدای عشق زمینی را پاندموس می‌نامند. پاندموس فرزند زئوس خدای خدایان است.این گونه عشق برای انسان‌هایی بود که به سه گونه در زمین زندگی می‌کردند: ۱٫ مرد ۲٫ زن ۳٫ مرد و زن، که گونه‌ی سومی بودند که از پشت به هم چسبیده و دارای ۴ دست و ۴ پا و دو صورت و یک گردن بودند و تقریبا استوانه ای شکل بودند و آندروجنیس (Androgynous) خوانده می‌شدند. این گونه انسان رفته‌رفته دارای قدرت زیادی بر روی زمین می شدند و خدایان را به وحشت می‌انداختند. آنها تصمیم داشتند با خدایان بجنگند و بهشت را از تصرف خدایان بیرون آورند. خدایان که از قدرت این گونه انسان هراس داشتند، به پیشنهاد زئوس تصمیم گرفتند که آنها را به دو نیم تقسیم کنند تا قدرت‌شان کاهش یابد. از این رو بود که انسان از فرق سر تا نوک انگشتان پا به دو نیم شد و از آن روز به بعد بود که در پس یافتن نیمه گم‌شده خود سرگردان شد. این امر او را مشغول زندگی روزمره خود ساخت تا بتواند به آرامشی نسبی برسد.
دیوتیما چگونگی تولد عشق را این‌گونه برای سقراط توصیف می‌کند که عشق را فرزند پنیا (Penia) و پروس (Peros) می‌داند. هنگامی که خدایان در قصر مشغول جشن و پایکوبی به خاطر تولد آفرودایت (Aphrodite) (الهه زیبایی و عشق) بودند، پنیا که زنی فقیر و تهی‌دست بود در حوالی قصر خدایان پروس را که مردی ثروتمند بود دید که با حالت مستی در گوشه‌ای مشغول استراحت است. از این رو پنیا نقشه‌ای کشید تا پول‌های پروس را تصاحب کند. پس با او همبستر شد و از او فرزندی به نام «عشق» را باردار شد. از این رو عشق همواره دنباله‌رو زیبایی است و هرگز از هم جدا نمی‌شوند.
از دید افلاطون عشق به جنس مخالف نوعی عشق روحانی است که باعث تحریک انسان می‌شود و همانند نردبانی او را از عشق زمینی به عشق آسمانی رهنمون می‌شود. او عشق را راهبر ما انسان‌ها می‌داند و به همین خاطر است که ما احساسات و عواطف‌مان را به عشق ارجاع می‌دهیم