مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از جنس همین امروزها روز سبزی در بهاران یا که نه... روز زردی با غم پاییزها مرگ من روزی فرا خواهد رسید در میان های و هوی کوچه ها چشم خواهم بست بر روی چمن بی خبر از خنده های غنچه ها زیر خاکی سرد، نمناک و سیاه رنگ خواهد باخت سرخ گونه ام لب فرو بسته ز اندوه نهان سرد خواهد گشت آه سینه ام دیگر از لبهای خاموشم کسی نشنود آهنگ عشق و درد را در میان کوچه تاریک شب کس نبیند ناله شبگرد را بعد من آوای باد و رقص برگ می شود گم پشت مات شیشه ها نغمه اندوهبارم می خزد همنوای باد بین بیشه ها گاه شاید قطره اشکی زان میان ریخت از چشمی که باد آن را سترد یا کسی گوید ز اعماق سکوت عاشق لبخندها، افسوس... مرد... راد