قرآن را از آن روزي كه به " حيله دشمن " و به " جهل دوست " " لايش " را بستند " لايه "اش مصرف پيدا كرد و وقتي " متنش " متروك شد " جلدش " رواج يافت و از آن هنگام كه اين كتاب را كه " خواندني " نام دارد ديگر نخواندند براي تقديس و تبرك و اسباب كشيي بكار رفت . از وقتي كه ديگر درمان دردهاي فكري و روحي و اجتماعي را از او نخواستند وسيله شفاي امراض جسمي چون كمر درد و ... شد و چون در بيداري رهايش كردند بالاي سر در خواب گذاشتند و بالاخره اينكه مي بيني اكنون در خدمت اموات قرارش داده اند و نثار روح گذشتگانش مي كنند و ندايش از قبرستانها بگوش مي رسد /.