دیوانه

گفت با زنجير، در زندان شبي ديوانه‌اي
عاقلان پيداست، کز ديوانگان ترسيده‌اند
من يکي آئينه‌ام کاندر من اين ديوانگان
خويشتن را ديده و بر خويشتن خنديده‌اند
آب صاف از جوي نوشيدم، مرا خواندند پست
گر چه خود، خون يتيم و پيرزن نوشيده‌اند
خالي از عقلند، سرهائي که سنگ ما شکست
اين گناه از سنگ بود، از من چرا رنجيده‌اند
ما نميپوشيم عيب خويش، اما ديگران
عيبها دارند و از ما جمله را پوشيده‌اند
ننگها ديديم اندر دفتر و طومارشان
دفتر و طومار ما را، زان سبب پيچيده‌اند
ما سبکساريم، از لغزيدن ما چاره نيست
عاقلان با اين گرانسنگي، چرا لغزيده‌اند