yedokhtare 웃
من و باد و بارون .... رفیق صمیمی
yedokhtare 웃
نه در آغـوشــت گرفته ام... نه لــبــانــت را بوسیده ام... نه حتی موهــایــت را نوازش کرده ام... اما... بــبــــیــــن چگونه برایــــت عـــاشــــقــــــانــــه می نویــسم
yedokhtare 웃
اینجــآ تـَنــہـآ سـَرزمینــــے سـتـــــــ ڪِـہ مـُتـِــضــآבِ بــــآڪِـرهـ ، فـ ــآحـِشـِہ اَسـتـــــ! بــآ تـــو ڪِـہ بـــِخــوابــَ ــב فــــِرِشـــتـِـہ ایـــسـتــــــ! بــآ בیــگر ے ڪِـہ بخـ ــوابــ ـَב فـ ــآحـِشـِہ اے بـیــشـــ نـیــســتــــــ
yedokhtare 웃
روُشــــــَـــــــــــن... خاموشــــــ ...روُشـــــــَـــــــــــن... خاموشــ... تکــــــــــــرار روزمرگی های مــــــــن است ...فقـــــــط نمی دانم لامـــــپ زندگی ام کـِی خواهد سوخت؟!!
yedokhtare 웃
پــس از تــو سیــاه شــد دلــم! چــون سنگــی، بــه جــا مــانــده از آتشــی خــامــوش ...
yedokhtare 웃
هوای تو بی هوا می آید و دل تنگ میکند...
yedokhtare 웃
انگار..... آن برگ زردی بودم که به التماس ماندن به درخت زندگی چنگ می انداخت.....