دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

مولانا در این بیت اشاره به فردی دارد به نام دیوژن ، فیلسوفی که در طول روشنایی روز چراغ به دست می‌گرفت و در شهر می‌چرخید و وقتی از او سئوال میکردند چرا در روشنایی روز چراغ به دست داری می‌گفت که دنبال انسانم !

تاریکی حقیقی زمانی رخ می ده که دل ها راه رو گم کرده باشند که شکل ها و بازی ها سیطره بر ذات پاک پیدا کنند و لباس و تن پوش شخصبت آدمها جای واقعیت درونی انسانیت رو بگیره و تنهایی انسان به معنای کلمه محقق بشه !!
چراغی که اون شیخ در شهر و در میان کوران به ظاهر بینا می گردوند نماد همین کور دلی جامعه ماست ...
آنچه را که باید نمی بینیم و آنچه را که نیست می پنداریم !
فانوس و فانوس بدستی نیست در زمانه ای که شب ... تنها اتفاق روزهای ما شده !!