خیلی زیبا بود ممنون

هنوز سرپایم .

بودنش ...

به بودنی است که حکم آن خانه کاه گلی زیبا را دارد

آن ... دیدنی های خوش رنگ و خوش بو و خوش طعمش

آن همه ... قشنگی های خواستنی .

نباشد ....

همه چیز برفناست ...

گم شدن است در بازار کاه

و آن خانهء دل را ..

تارهایی فرا می گیرد از عنکبوت

وروی مبل ها

و فرش هایش ...

خاکی می نشیند از غبار زمان .

و شیشه هایش..

مات می شود از فراموشی .

و سقفش ....

فرو می ریزد از غم .

....

من مال نسلی هستم که زیر باران می دوید .

زیر باران شرشر عصر بهاری .... پیراهنش را در می آورد

و با سینهء بچه گانه اش ..

می زد به دل باران

و شنا می کرد در دل آب و باد و رگبار تند بهاری

و هیچ غمش نبود که وای ..مریض می شوی ...سرما می خوری و این حرفا

دنیا پراز هوا است

هوا پر ازآرزو ست

اما

دل که می گیرد

...

نه دنیایی است

نه هوایی


آدم است و دلش

آقا لایک داری

بیچــاره اصـلا" اهل این حرفـــــها نبود...این قضیه به شدت آزارش می داد

تا جایی که چند بار تصـــمیم گرفت بی خیــال درس و مــدرک شود و

به محـــل زندگیش بازگردد.

روزی به امامزاده ی نزدیک دانشگاه رفت...

شـاید می خواست گله کند از وضعیت آن شهر لعنتی....!

دخترک وارد حیاط امامزاده شد...خسته... انگار فقط آمده بود گریه کند...

دردش گفتنی نبود....!!!!

رفت و از روی آویز چادری برداشت و سر کرد...وارد حرم شدو کنار ضریح

نشست.زیر لب چیزی می گفت انگار!!! خدایا کمکم کن...

چند ساعت بعد،دختر که کنار ضریح خوابیده بود با صدای زنی بیدار شد...

خانوم!خانوم! پاشو سر راه نشستی! مردم می خوان زیارت کنن!!!

دخترک سراسیمه بلند شد و یادش افتاد که باید قبل از ساعت ۸ خود را

به خوابگاه برساند...به سرعت از آنجا خارج شد...وارد شــــهر شد...

امــــا...اما انگار چیزی شده بود...دیگر کسی او را بد نگاه نمی کرد..!

انگار محترم شده بود... نگاه هوس آلودی تعـقــیبش نمی کرد!

احساس امنیت کرد...با خود گفت:مگه میشه انقد زود دعام مستجاب

شده باشه!!!! فکر کرد شاید اشتباه می کند!!! اما اینطور نبود!

یک لحظه به خود آمد...

دید چـــادر امامــزاده را سر جایش نگذاشته

وسعت زندگی هرکس به اندازه ی وسعت اندیشه اوست