سلام به #دنبالر خوش امدی

@ســجـی

اگه همه مردم رو به خورشيد خونه بسازن چيزى به خورشيد اضافه نمیشه و اگه همه مردم پشت به خورشيد خونه بسازن، چيزى از خورشيد كم نمیشه. خورشيد نيازى به مردم نداره كه رو به او کنن، اين مردم هستن كه براى دريافت نور و گرما بايد خونه های خودشون رو به خورشيد بسازن.
خداوند به عباداتِ مردم نيازى نداره كه فرمان داده نماز بخونید. اين مردم هستن كه با رو كردن به او از الطاف خاص الهى برخوردار مى ‏شنو رشد مى ‏كنن.
قرآن مى‏ فرمايد: اگر همه ی مردم كافر شوند، ذرّه‏ اى در خداوند اثر ندارد، زيرا او از همه ی انسان‏ها بی ‏نياز است.

سلام دنبال میشید

لایک کاربری زدم برات عزیز

پاسخ
1-دنیای مسیحی جشن می گیرد چرا که بر همان عقیده خرافی ست که عیسی کشته شد تا بارگناه ما بریزد لذا برای سبک بال شدن خودش از گناه جشن می گیرد.

2.تفاوت اسلام با مسیحیت فعلی در اینست که دین از منظر مسیحیت فعلی کاملا فردی است و از منظر اسلام دو بعد فردی و اجتماعی دارد؛شهادت امام حسین (ع)از بعد فردی یک حماسه و افتخار بزرگ است.اوج روحی یک بشر فوق العاده را به نمایش می گذارد.اما از لحاظ اجتماعی یک شکست بزرگ برای امت اسلام است. گسترش یک جریان انحرافی را در بطن جامعه اسلامی نشان می دهد.امام کشی مگر واقعه کم اهمیتی است؟؟؟

لذا دائما باید یادآوری شود که امت اسلامی غفلت و خطای تاریخی خود را تکرار نکند.

3.عزاداری برای صیقل یافتن احساسات دینی و انسانی است.وبنا به تجربه عرفا رقت قلب صعود روحی اشخاص را سریعتر می کند.هرچند باید درست درک شود.عزاداری های ما باید مبتنی بر شعور باشد نه اینکه به هر بهانه و وسیله ای اشک مردم درآورده شود.

روزی یک مرد روحانی با خداوند مکالمه ای داشت: 'خداوندا! دوست

دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟ '، خداوند او را به سمت دو

در هدایت کرد و یکی از آنها را باز کرد، مرد نگاهی به داخل انداخت،

درست در وسط اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک ظرف خورش

بود، که آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد، افرادی که دور میز

نشسته بودند بسیار لاغر مردنی و مریض حال بودند، به نظر قحطی زده

می آمدند، آنها در دست خود قاشق هایی با دسته بسیار بلند داشتند که

این دسته ها به بالای بازوهایشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به

راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر

نمایند، اما از آن جایی که این دسته ها از بازوهایشان بلند تر

بود، نمی توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند.

مرد روحانی با دیدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگین شد،

خداوند گفت: 'تو جهنم را دیدی، حال نوبت بهشت است'، آنها به سمت اتاق

بعدی رفتند و خدا در را باز کرد، آنجا هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود،

یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن و افراد دور میز، آنها مانند اتاق

قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و

چاق بوده، می گفتند و می خندیدند، مرد روحانی گفت: 'خداوندا نمی فهمم؟!'

، خداوند پاسخ داد: 'ساده است، فقط احتیاج به یک مهارت دارد،


می بینی؟ اینها یاد گرفته اند که به یکدیگر غذا بدهند، در حالی که

آدم های طمع کار اتاق قبل تنها به خودشان فکر می کنند!' هنگامی که

موسی (ع) فوت می کرد، به شما می اندیشید، هنگامی که عیسی (ع) مصلوب می شد،

به شما فکر می کرد، هنگامی که محمد (ص) وفات می یافت نیز به شما می

اندیشید، گواه این امر کلماتی است که آنها در دم آخر بر زبان آورده اند،

این کلمات از اعماق قرون و اعصار به ما یادآوری می کنند که

یکدیگر را دوست داشته باشید، که به همنوع خود مهربانی نمایید،

که همسایه خود را دوست بدارید، زیرا که هیچ کس به تنهایی وارد بهشت خدا
ملکوت الهی نخواهد شد