کنار سفره که بودیم حرف مشهد شـد


وزید بوی خراسان و ناگـهان رد شد


دوباره یـاد غریب آشـنا و شـوق حرم


و سیل اشک که پشت پلکها سد شد


و دخترم که به دل حسرت زیارت داشت


درست هم نظر مرتضـی و احمـد شد


دو سـال هست که تو قـول داده ای بابا


بـرای مـا که نـرفتیم واقعـآ بـد شد


تمام بودنـم آوار شـد و یـک لحظــه


زمان برای عبور از خـودش مردد شد


دو روز بـعد بلیـط و شـروع یک پروار


کبوترانـه دلـم بـی قـرار گنبـد شد


قطار تهران،مشهد درست ساعت هشت


و ایستگاه که سرشار بـوق ممتد شد


و چند ساعت دیـگر به صحـن آزادی


نگاه منتظرم گـرم رفـت و آمـد شد

زیبابود.

ولی هنوز یه نقش مونده...دو رویی...

سلام دنبال میشید