به به خوشبحال عروس خانوم

جانمازي هم هست ٬بر سر طاقچه اش

سفره ناني هم هست٬ که پر است ٬شکر خدا

پر از نان لواش

قاب عکسي ست به ديوار اطاق آويزان

يادگاريست که از مادر پيرم دارم٬

بر سر سفره ي عقد

پدرم تا امروز همچنان مظلوم است

از نگاهش پيداست

جاي شکرش باقيست خانه ام خالي نيست

گربه اي هست ٬کز آن زن همسايه ماست

صبحها مي آید٬ به غذاي سرد شب مانده ما

روزگاريست که عادت دارد

جاي شکرش باقيست خانه ام خالي نيست

تو حياط خونه مون

اون طرف حوضش يه تلمبه س

توي حوضش سه چهار تا

ماهي هاي گرد و قلمبه س

رو درخت دم حوض

پر از گنجشکاي ريز و درشته

پر از کلاغاي تشنه و گشنه

عصرا ديدن داره اونقده شلوغ پلوغه تو حياط

انگاري جلو سينماس و

پنداري شبهاي جمعه س

جاي شکرش باقيست نفسي هست هنوز

که هنوز مي آيد زندگي را آنچنان سخت مگير

"مسعود فردمنش