با مداد رنگی هایم
یاد خوب آمدنت را نقاشی كرده ام
و جاده سفید رفتنت را خط خطی ....
روز تولدم را سیاه و روز مرگم را...
واژه هایی كه نقش می بندند
روی كاغذ
برایم بی رنگند!
و نفس هایی كه حبس می شوند درون حنجره ام بی حرف آه ...
" دوســـــــــــــــــــــت دارم بمیـــــــــــــــــــــــــــــــــــرم "
تا دیگر

پذیرای غم و اندوه نباشم
شوره زار قلبم محتاج باران است
خدایــــــــــــــــــــــــــابگو باران ببارد ...
و باز هق هق گریه این آهنگ بی كلام
و

تكراری اجازه سخن نمی دهد
ساكت و خاموش پی چیزی می گردم
كه سالهـــــــــاست زیر خروارها برگرز سفید پنهان شده بود ...
تا حال از خود پرسیده ای ؟
سرنوشتم را تا كدامین معبد بی نام خواهی برد ؟!

گناهم چیست ؟
كه اینگونه در این زندان اســـیرم
بـــــــــــــــــار غـــــــــــــم سنگین
و طاقت فرساست
یاریم كن
یاریم كن ....

اتفاق است اینکه با یک شعر، آنکه با یک نگاه می افتد
می زند زل به "چشم" غمگینی... و به روز سیاه می افتد

سال ها حوض بی سر و پایی فکرهای بدون شرحی داشت
حال روی جنازه ی سنگینش روزها عکس ماه می افتد

هوس و عشق از ازل با هم دشمنان همیشگی بودند
بعد تو آمدی و دنیا دید: عشق هم به گناه می افتد

خواستم انتهای غم باشی، شعر خواندم که عاشقم باشی
گفته بودند و باز یادم رفت: چاهکن توی چاه می افتد!

عشق مثل دونده ای گیج است، گاه در راه مانده می بازد
گاه هم پشت خطّ پایانی توی یک پرتگاه می افتد

دست می لرزد از... نمی داند! عقل شک می کند به بودن خویش
من منم! تو تویی! تو،من،من،تو... بعد به اشتباه می افتد!!

مثل کابوس دردناکی که شخصیت های واقعی دارد
می رود سمتِ... دور می گردد، می دود سویِ... آه می افتد

زندگی ایستگاه غمگینی ست اوّل جاده های خیس جهان
چمدانی که منتظر مانده، اتوبوسی که راه می افتد...

لازم است گاهی از خانه بیرون بیایی و خوب فکر کنی ببینی باز هم می‌خواهی به آن خانه برگردی یا نه؟

لازم است گاهی از مسجد بیرون بیایی و ببینی پشت سر اعتقادت چه می بینی ترس یا حقیقت؟

لازم است گاهی از ساختمان اداره بیرون بیایی، فکر کنی که چه‌قدر شبیه آرزوهای نوجوانیت است؟

لازم است گاهی درختی، گلی را آب بدهی، حیوانی را نوازش کنی، غذا بدهی ببینی هنوز از طبیعت چیزی در وجودت هست یا نه؟

لازم است گاهی پای کامپیوترت نباشی، گوگل و ایمیل و فلان را بی‌خیال شوی، با خانواده ات دور هم بنشینید ، یا گوش به درد دل رفیقت بدهی و ببینی زندگی فقط همین آهن‌پاره‌ی برقی است یا نه؟

لازم است گاهی بخشی از حقوقت را بدهی به یک انسان محتاج تا ببینی در تقسیم عشق در نهایت تو برنده ای یا بازنده؟

لازم است گاهی محمد(ص) باشی، علی(ع) باشی، انسان باشی ببینی می‌شود یا نه؟

و بالاخره لازمست گاهی از خود بیرون آمده و از فاصله ای دورتر به خودت بنگری و از خود بپرسی که سالها سپری شد تا آن شوم که اکنون هستم آیا ارزشش را داشت؟