هست الهه جان ... الان لینکش را برات میفرستم

هرشب دیر می‌رفتم به خانه
اعتراض داشتم
به حکومت پدر
به تفنگ برنو
به قل‌قل قلیان‌ها
و روز را بلندتر می‌خواستم
او یک شب عصبانی شد
و فردای آن شب
مرا صبح خیلی زود از خواب بیدار کرد
که نباید می‌کرد
حالا من، سال‌هاست
در خواب راه می‌روم…

ﺳﺮﻡ ﺷﻮﺭ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ
ﺩﻟﻢ ﮔﯿﺞ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ
ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ
ﺭﻭﯼ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﻨﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ
ﺍﺷﮑﻬﺎﯾﻢ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﻧﺪ
ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﻋﯿﻦ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﻮ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﻣﯿﺮﻡ
ﺑﺮﻧﮕﺮﺩ…
ﺍﯼ ﻭﺍﯼ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻡ
ﻋﺮﻕ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ
ﺣﺎﻟﻢ…
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ
ﺍﺻﻼﺡ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ…

از صلح می‌گویند یا از جنگ می‌خوانند؟!
دیوانه‌ها آواز بی‌آهنگ می‌خوانند

گاهی قناریها اگر در باغ هم باشند
مانند مرغان قفس دلتنگ می‌خوانند

کنج قفس می‌میرم و این خلق بازرگان
چون قصه‌ها مرگ مرا نیرنگ می‌دانند

سنگم به بدنامی زنند اکنون ولی روزی
نام مرا با اشک روی سنگ می‌خوانند

این ماهی افتاده در تنگ تماشا را
پس کی به آن دریای آبی‌رنگ می‌خوانند

انگار کـــه تقدیر جهان بر می گشت ،
با برگ برنده ، قهرمان بر می گشت !
او در جهت کمک به پشت جبــــــهه ،
در موقع حمله ناگهان بر می گشت !

هم دشمن جهل و بی سوادی بودی
هم صاحب اخلاق جهادی بودی
من عاشق چشم های سبزت بودم
افسوس که احمدی نژادی بودی

با اینکه نرفته در کتش می خواند
به خاطر پول ژا کتش می خواند
ازنیت هر کسی خدا با خبر است
مداح برای پا کتش می خواند
حاجی به زمین و به زمان گیر نده
در راه خدا به این و آن گیر نده
با نیت پوشاندن کوتاهی هات
به دامن کوتاه زنان گیر نده

این بازی دسته جمعی خان ها بود
سرگرمی بچگانه آنها بود
تا گله تلف شد همگی فهمیدیم
گرگم به هوا بازی چوپان ها بود

از گفتن اگرچه نا امیدیم امروز
لبخند بزن که رو سفیدیم امروز
با دیدن این همه حماقت ای دوست
از خنده بمیریم شهیدیم امروز

با نی زدنش مردم ما ترسیدند
میش و سگ و گاو و بره ها ترسیدند
چوپان همین ولایت بالا گفت
از زوزه ی گرگ ناقلا ترسیدند

با نقشه ابتکاری آدم کشتیم
با حمله انتحاری آدم کشتیم
در مدرسه با اسلحه آدم کشتند
در مدرسه با بخاری آدم کشتیم



با ذهنیت خسته بخندی طنز است
آهسته و پیوسته بخندی طنز است
من با دهن بسته بگویم شعر است
تو با دهن بسته بخندی طنز است
کولاک یخ نابلدی در راه است
سرمای شدید بی حدی در راه است
با خواندن شعر اخوان فهمیدم
امسال زمستان بدی در را ه است