#هر-طور-راحتی...متنفرم ازش

دقيقا

نمی دانم نازنین، نمی دانم ...



شاید تو همان گمگشته ی ازلی من باشی.



همان نیمه ی گمشده ی روح نا آرامم.



همانی که در طلبش روزگاری هرچقدر گشتم،



نیافتم و ناگزیر ایمان آوردم به افسانه بودنش.



همانی که هرگز نبود



ولی بودنش ناگریز بود و می ارزید به تمام بودنها و داشتنها...



نازنین،



من خسته ام



از این راه طولانی که در طلبت و بی تو پیمودم.



دیگر رمقی برایم نمانده که بخواهم بودنت را اثبات کنم؛



پس مهربانم،



خودت با صبوری بودنت را برایم اثبات کن و باش تا باشم...

سلااااااام مَمَدحسین

تمام زن ها شاعر می شدند



اگر مردها گریستن بلد بودند



. . . و



می‌توانستند



با رقص ِ چشم هایشان



طوفان به راه بیاندازند



هیچ مردی شاعر نمی شد



اگر زنی ...



هیچ مردی شاعر نمی شد



اگر زنی در کار نبود ...

بانو !



برای شما چه فرق می‌‌کند



از چشمان او بنویسی‌



یا از روزگارِ من ؟



سیاه نبود بانو !



حرمت داشت