مرسی از خطاب زیبات

مرسی امیر حسین جون ... خودت گلی .......

پدر راحت مٌرد . .

چون هیچگاه فلسفه نمی دانست !!

در عصر مکتب های ایسم ایسم

افسردگی های پوچ گرایانه.

بعد از ظهر یک روز پاییزی . .

دراز می کشد رو به ابی اسمان

با حس نوستالژیکِ رقصِ پازن هایِ* دشت هایِ ییلاقی

صدایِ تفنگ هایِ برنو.

و دوباره غرق می شود

در بی نهایت انکسارِ ابیِ ذرات

و خدا حجمِ ابیِ اسمانست برای او

در عصر ""عرفان های لایت با طعم نعنا""

اینترنت،کامپیوتر،موشک های کروز.

به خواب می رود

راحت و ارام

در خوابِ شیرینِ بعد از ظهری پاییزانه . . .؟!

و برای همیشه . .

از فلسفه چیزی یاد نمی گیرد....

چشمهایم را به انسانی بدهید
که هرگز طلوع آفتاب،
چهره ی یک نوزاد و
شکوه عشق را در
چشم های یک زن ندیده است.
قلبم را به کسی هدیه بدهید
که از قلب جز خاطره ی
دردهایی پیاپی و آزار دهنده
چیزی به یاد ندارد.
خونم را به نوجوانی بدهید
که او را از تصادف ماشین
بیرون کشیده اند و کمکش کنید
تا زنده بماند و نوه هایش را ببیند.
کلیه هایم را به کسی بدهید
که زندگیش به ماشینی
بستگی دارد که هر هفته خون او
را تصفیه می کند.
استخوان هایم، عضلاتم،
تک تک سلول هایم و اعصابم
را بردارید و راهی پیدا کنید
که آنها را به پاهای
یک کودک فلج پیوند بزنید.
هر گوشه از مغز مرا بکاوید،
سلول هایم را اگر لازم شد،
بردارید و بگذارید به رشد
خود ادامه دهند تا به کمک
آنها پسرک لالی بتواند
با صدای دو رگه فریاد بزند
و دخترک ناشنوایی
زمزمه ی باران را روی
شیشه ی اتاقش بشنود.
آنچه را که از من باقی می ماند
بسوزانید و خاکسترم را
به دست باد بسپارید،
تا گلها بشکفند.
اگر قرار است چیزی از
وجود مرا دفن کنید بگذارید
خطاهایم، ضعفهایم و
تعصباتم نسبت به
هم نوعانم دفن شوند.
گناهانم را به شیطان
و روحم را به خدا بسپارید
و اگر گاهی
دوست داشتید یادم کنید.
عمل خیری انجام دهید
یا به کسی که نیازمند شماست
کلام محبت آمیزی بگویید.
اگر آنچه را که گفتم
برایم انجام دهید،
همیشه زنده خواهم ماند..