آدمای دلتنگ …
وقتایی که خیلی بهشون خوش میگذره و میخندن یهو سرشون رو برمیگردونن اونوری …
یکم ثابت میشن ؛ یواش یواش چشماشون پر اشک میشه …

دلتنگی عین یه جای شکستگی روی عینک آدمه که هر جا نگاه می کنی می بینیش …

خدایا من به کدامین دلتنگی خندیدم که این چنین دلتنگم ؟؟؟

دلتنگی هایم را به رود اگر گویم میبرد با خود
حراسم از دریا و مرگ ماهی هاست …

“دلم” تنگ شده واسه روزایی که “دلــــــــــــم” برای چیزی تنگ نمیشد …

از بس که گفتم دلم تنگ است ، دهانم گشاد شد !

جقدر خوب مبشد تو اوج دلتنگی که زانوتو بقل کردی و تکیه زدی به دیوار ، میومد بالای سرت و سایه ش رو تنت نقش می بست ، همونی که دلیل دلتنگیته !
.

دلتنگی هایم را نشاندم روی دوش بادبادک و فرستادمشان به آسمان …
دارد باران می بارد !

دلگیر مباش ، دلت که گیر باشد رها نمی شوی ؛ خداوند بندگان خود را با آنچه به آن دل بسته اند می آزماید !!

ﺑﻌﻀﯽ وقتها ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ، ﮔﺮﻳﻪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ؛ دلت ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻫﺎﯼ ﻫﺎﯼ ﺑﻤﻴﺮﯼ …