صبا را دیدم و گفتم صبا دستم به دامانت بگو از من به دلدارم تو را من دوست می دارم ولی افسوس و صد افسوس ز ابر تیره برقی جست كه قاصد را میان ره بسوزانید كنون وامانده از هر جا دگر با خود كنم نجوا یكی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمیداند